De polarisatie van Amerika – Deel 3: 2008-2020

 Toen Obama in 2008 het ambt van president kreeg toegewezen, geloofde velen dat er na de jaren van Bush een nieuw tijdperk was aangebroken. Vooral een beter tijdperk. Maar vanzelfsprekend kan ook Obama niet over water lopen, toch heeft hij veel goede ontwikkelingen tot stand gebracht. Maar gedurende zijn twee ambtstermijnen is de wereld veranderd en zijn de politieke verhoudingen verder verhard. Zeker vanaf het moment dat zijn opvolger, Donald Trump, in 2016 de verkiezingen won.

De bedoelingen van Obama waren goed. Dat had hij in zijn speech tijdens de Democratische conventie van 2004 al laten horen: “There is no Liberal and no Conservative Amerika. Only the United States of America.” Maar zijn benoeming tot president in 2008 maakte juiste de conservatieve politici nog alerter. Onder aanvoering van Newt Gingrich werkte een groepje Republikeinen aan een plan dat snel tot de ondergang van Obama moest leiden. De tegenwerking vanuit de GOP werd nog sterker dan de Democraten vooraf hadden ingeschat. In februari 2009 stelde Obama een hulpprogramma samen om failliete huiseigenaren tegemoet te komen. Dit plan leidde er toe dat in Chicago als protest een eerste echte Tea Party bijeenkomst werd georganiseerd; een rechtse beweging die tegen hoge overheidsuitgaven en belastingmaatregelen is. De leden zagen het hulpprogramma van Obama als een volgende stap die de invloed van de federale regering te veel zouden uitbreiden. Via de social media, maar zelfs dankzij het goed bekeken FOX News ontstond een explosie van rechtse initiatieven. Links en rechts Amerika kwam steeds verder van elkaar af te staan.

Tea Party
Dit bleek slechts het begin. In september van dat jaar organiseerde Michele Bachmann een Tea Party bijeenkomst in het Huis van Afgevaardigden. Tevens richtte de politica een politiek actiecomité op waarmee ze 25 miljoen wist binnen te harken. Geld dat gebruikt werd om senaatskandidaten Rand Paul en Marco Rubio financieel te ondersteunen. Volgens tegenstanders vormen angst en wrok de basis van de Tea Party. Angst voor de ‘Change’ die Obama bij zijn benoeming in november 2008 als boodschap had. Voor deze conservatieve groep stond de verandering van Obama gelijk aan het elimineren van de traditionele ‘American way of Life’. Leden zijn niet specifiek racistisch, maar hebben wel een bepaalde antipathie tegen sommige rassen. Leden van de Tea Party beschouwen Democraten (en zelfs een deel van de eigen Republikeinse partij) als mensen zonder ruggengraat. Bovendien is Obama volgens hun geen Amerikaan, maar een Moslim.

Obamacare
Ondertussen voerde diezelfde Obama zijn hervormingsplannen door. Een daarvan was de Affordable Care Act, beter bekend als ObamaCare. Hiermee werd iedere Amerikaan verplicht een zorgverzekering af te sluiten. En dat plan was natuurlijk tegen het zere been van de Republikeinen en leidde in oktober 2013 zelfs tot een nieuwe shutdown van de Amerikaanse regering. Een actie die een steun in de rug was van de sterk groeiende Tea Party Movement. Tijdens de tussentijdse verkiezingen van november 2010 bleek dat de aanpak van de Republikeinen succesvol was. De partij won de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden terug. Het volgende missie was: geen tweede termijn voor Obama. Alles werd uit de kast gehaald om dat doel te bereiken. De gesprekken tussen de Republikeinse leider in het Huis van Afgevaardigden, John Boehner, en de president liepen telkens spaak. De reden: Boehner was bang voor de acties van de conservatieve Tea Party leden in het Huis. Al in 2011 dreigde de Republikeinen met een shutdown en dit leidde er onder andere toe dat Obama 79 miljard minder kreeg om zelfstandig te verdelen. Toch waren de meest extreme leden van de GOP niet blij met John Boehner. Hij zou te mild zijn en de focus te zeer op de lange termijn (lees een goede samenwerking) gericht hebben.

Verkiezingen 2012
De plannen van de Republikeinen om een herverkiezing van Obama dwars te zitten, mislukten volledig. Met 5 miljoen stemmen meer verslaat hij zijn tegenstander Mitt Romney vrij overtuigend. Romney vocht niet alleen tegen de zittende president, tevens was hij een speelbal van de interne strijd bij zijn eigen partij. Zelf is hij een zoon van een Civil Rights activist, maar tevens kreeg hij als opdracht de extreme standpunten van de Tea Party in zijn programma verwerken. Die tweestrijd werd hem tijdens de verkiezingen fataal. Romney had geen duidelijke missie en boodschap. Het enige positieve voor de GOP was dat ze de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden wisten te behouden. Na de eerste vier jaren dat Obama aan de macht was geweest, werd de polarisatie in de VS (vooral door de opkomst van de Tea Partij beweging) steeds duidelijker. In feite mogen we gerust spreken van een driedeling: de macht in het Witte Huis, de Republikeinen en dus die meer extreme Tea Party beweging. Telkens weer dreigden zij met een shutdown van de Amerikaanse regering. Maar ook de interne strijd woedde voort. De meest conservatieve leden van de GOP wezen naar John Boehner en Mitch McConnell (leider in de Senaat), omdat beiden te soft waren in hun acties. Dit leidde er onder andere toe dat Boehner zijn functie als voorzitter in september 2015 overdroeg aan de conservatievere Paul Ryan.

Veranderde maatschappij
Voor de verkiezingen van afgelopen november is duidelijk dat deze zich in een sterk veranderde maatschappij afspelen. Zeker anders dan in 1964, maar ook verder gepolariseerd dan in 2008. De wereld is veranderd sinds de sociale revolutie van de jaren 60. Internet, immigratie, corona, meer verscheidenheid aan rassen, de veranderde man/vrouw rol, Black Lives Matter plus afnemende godsdienstigheid; het zijn allemaal factoren die een ander Amerika gecreëerd hebben. Maar dat is niet alles: een meerderheid van de Amerikanen niet meer getrouwd, ongeveer 2/3e van de vrouwen is kostwinnaar of mede kostwinnaar, 40% van de bevolking bestaat uit etnische minderheden, 60-70% van de Amerikanen accepteert homoseksuele relaties en bovendien is het electoraat veranderd. Bij de verkiezingen in 2012 zorgde een combinatie van alleenstaande vrouwen, millennials en niet gelovigen voor 51% van de stemmen. in 2016 was dat aantal al ruim 60 %. Wat betreft de Republikeinen: 3/4 van hun aanhangers beschouwt zichzelf als conservatief. Dit zorgde in de aanloop van de verkiezingen van 2016 er dan ook voor dat een aantal anti-politieke kandidaten zoals Donald Trump en Ben Carson favoriet werden in de polls.

In de afgelopen 50 jaar schoof de politieke visie van de Republikeinen steeds verder naar rechts. Nog verder dan waar Barry Goldwater in 1964 voor stond. De partij is bovendien meester in het opzetten van schandalen en hoe radicaler de conservatieven worden, hoe verder ze van de Democraten af komen te staan. Het politieke midden lijkt dan ook volledig verdwenen. De Republikeinen voelen zich verbonden door telkens weer terugkerende impulsieve (re) acties die vaak gepaard gaan met een ongekende haat tegen de democraten. Bovendien hebben velen de uitdrukkelijke wens om alle politieke voorstellen lam te leggen en bestaat er een duidelijke afschuw van de nieuwe moderne Amerikaanse maatschappij. Na de nederlaag van Trump in 2020, is de vraag: hoe gaan de republikeinen de toekomst in?

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Andere blog berichten

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Rob Buchholz

Rob Buchholz is een blogging platform waar Rob voortdurend blogs schrijft over verschillende onderwerpen.

© 2021 – Website gemaakt door Venlonline